Quilotoa

Dag 18: Zondag, 09 november 2008

We zijn er geraakt. Met een halve liter bier achter de kiezen beginnen we aan een nieuw dagboek en dus ook aan een nieuwe reis: Ecuador en (misschien) de Galápagos. Zoals iedereen heeft gemerkt is er een financiële crisis en dus vliegen we standby. Na lang twijfelen hebben we gekozen voor Ecuador.

Vandaag op het programma: het kratermeer van Quilotoa. We hebben lang getwijfeld over deze trip, maar veel goede commentaren hebben ons overtuigd. Het word iedere dag erger. Nu moeten we al om 7u aan de Coffee & Toffee zijn. Je zou niet zeggen dat dit vakantie is. Gepakt en gezakt zoeken we weer een taxi. Zo vroeg ’s morgens rijden er redelijk wel wat taxi’s maar ze zijn steeds bezet. Er is weinig verkeer dus taxi-metro is de beste optie. We delen één ontbijt onder ons getweeën. Er zit meer volk dan de dag voordien. Allemaal gaan we in hetzelfde busje op weg naar Hostería PapaGayo. De groep gaat mountainbiken op de Cotopaxi vulkaan.

Een uur en een half later worden we verwelkomd door de honden van PapaGayo. We zien het hier wel zitten. PapaGayo is een oude hacienda, eigendom van Gulliver, gelegen op 3100m midden in de Avenida de los volcanes en vlak bij de Panamericana. Het is de ideale uitvalsbasis voor trektochten naar verschillende vulkanen in de omgeving het is nog zeer economisch geprijsd ook. We krijgen de suite aangeboden om het leed van de Galápagos blunder te verzachten. Alle kamers hebben namen van bergen of vulkanen? De onze, vlak onder het dak heeft de toepasselijke naam Chimborazo.

We pikken hier nog twee Franse toeristen op en samen met onze gids Marcelo beginnen we aan onze dagtocht. Quilotoa ligt veel verder dan we dachten en van hieruit is het maar liefst 2u30 rijden. De Panamericana brengt ons verder naar het zuiden en we krijgen El Corazón en Illinizas Norte te zien, de toppen die we de komende dagen gaan beklimmen. Marcelo is de beste gids die we tot nu toe heben gehad. Hij spreekt vloeiend Engels en stopt her en der voor foto’s en uitleg.

We verlaten de Panamericana in Latacunga en stoppen in Pujili om de lokale markt te bezoeken. De markt is heel anders dan die van Otavalo, veel echter. We doen een aantal inkopen en zeker hier is klein geld op zak hebben een must. Niets kost hier meer dan een dollar en ons briefje van 20 dollar zien ze liever niet. Van hier gaat de weg hoog de bergen in. We klimmen tot boven de 4000m en volgen een groot stuk de Quilotoa Loop. Het landschap is hier heel anders en voor ons is het de eerste blik op de hooglanden boven de 4000m. Nog steeds hebben ze hier akkers, soms tot op een hoogte van 4300m. Ze maken hier geen terrassen zoals in Peru. Het lukt nog net zonder. Maar sommige stukken liggen toch wel erg stijl. Marcelo, onze chauffeur en gids, stopt regelmatig om uitleg te geven en foto’s te kunnen nemen. Zo stoppen we ook aan een canyon gevormd na de laatste uitbarsting van de Quilotoa. En die uitbarsting werd gevolgd door een aardbeving.

Tegen de middag zijn we aan de kratermeer. Het uitzicht van boven is prachtig. We doen de noodzakelijke hike naar beneden en terug naar boven. Twee uur inclusief een korte pauze beneden. Het is onze eerste klim op deze hoogte en we hebben toch wat moeite om de 350m naar boven af te leggen. Er zijn ook ezels die je naar boven kunnen brengen maar daar zijn we te trots voor. Na de late lunch rond 14u keren we terug naar huis, in dit geval is dat PapaGayo. Er is aardig wat volk in de hostel. De groep Cotopaxi mountainbikers zijn er ook weer. Het begint ons stilaan te dagen hoe zwaar de tocht van morgen wel zal wordt en de vakantiestress besluipt ons. PapaGayo heeft een “restaurant” en er is behoorlijk wat keuze. “Eet niet te zwaar voor een beklimming “, luidt het advies. We delen een voorgerecht, soep en nagerecht. We bestellen beiden een pasta. Aan de tafel naast ons zitten Marco en zijn broer Michaele, twee Zwitserse berggeiten. Zij worden ons gezelschap voor morgen bij de beklimming van El Corazón. Ze willen zo vroeg mogelijk vertrekken, wat een goed idee is. De ochtenden zijn hier helder maar in de namiddag vormen er zich donderwolken en is er af en toe een fikse bui.

We krijgen een briefing voor de volgende dag, we zijn er niet gerust is maar we gaan het toch proberen. De klim naar de top van Illinizas zeggen we maar meteen af. Dat is te moeilijk voor ons, we gaan blij zijn als we morgen overleven. We gaan weer vroeg slapen want morgen is er om 5u30.