kaart
El Corazón
Dag 19: Maandag, 10 November 2008
Vannacht niet zo geweldig geslapen. Het zal wel een beetje met de
stress voor de tocht van vandaag te maken hebben. We hebben ons een beetje laten
misleiden door de verkoopstechnieken bij Gulliver. .
Na het ontbijt, rond 6u, probeer ik nog een laatste keer aan wandelstokken te
geraken. Die zouden we hier zogezegd kunnen huren. Maar de gids van vandaag,
Victor, weet ook van niks. Gelukkig zijn de Zwitsers goed uitgerust en belooft
Michaele zijn stokken aan mij uit te lenen als het nodig is. We rijden eerst 45
minuten voor we beginnen te stappen. We zien de vulkaan El Corazón in de verte
en op de top ligt er een laagje verse sneeuw. We rijden door de velden tot de
auto niet meer verder kan om wille van modder en zo beginnen we om 6u45 te
stappen op een hoogte van 3500m. De gids geeft het tempo aan en dat gaat lekker
traag. Al gauw komen we in de páramo, graslanden in de Andes. Veel gelige lange
sprieten gegroepeerd in kleine bosjes en groene mossen in de vorm van
sterachtige blaadjes. Het lijkt alsof we recht naar omhoog gaan. We rusten
eigenlijk niet veel en als we even wachten is dat maar even.
Na twee uur stappen riskeren we te vragen hoe hoog we zitten. We zijn allevier
redelijk ontgoocheld als het antwoord 4000m luidt. Dat klopt volgens ons niet.
Bart en ik beginnen nu ook lichtjes hoofdpijn te krijgen. Bij mij wordt dat
feller en ik neem dus maar iets in. Dat verzacht de pijn maar tijdelijk. Stilaan
verlaten we de páramo en overheersen stenen en vulkanisch zand. Ik vraag me af
of dat ik die berg zal kunnen trotseren. Het laatste gedeelte torent nog steeds
boven ons uit en ziet er heel technisch uit, iets waar ik helemaal niet gek van
ben.
Ik sta verstijfd als we een hoekige rots voorbij moeten, die uitsteekt. Dat wil
zeggen dat we even geen grond onder onze voeten hebben, of toch niet de eerste
tien meters. Da’s niks voor mij. Ik zeg dat ik het hier voor bekeken hou.
Gelukkig kan Bart me overtuigen en ik klauter over de rots. Victor, die heel
gebrekkig Engels spreekt stelt voor me te beveiligen. Ik stap dus in een harnas
en ben via een stevige koord met Victor verbonden. De stokken van Michaele heb
ik me ook al toegeëigend. Grappig hoe dat de symptomen van hoogteziekte
verdwijnen als je je moet concentreren. Geen hoofdpijn meer. We klimmen hoger en
hoger en lopen plots over een kam. Aan de andere kant van de kam zien we niets
omdat er een dik pak wolken hangt. Maar bij mooi weer zouden we het cloud forest
moeten zien. Het waait nu ook erg en iedereen heeft een laagje extra
aangetrokken, handschoenen inclusief.
Als ik de rotswand zie waar we moeten op klauteren, pas ik. Als Victor zegt dat
we nog maar vijftien minuten van de top verwijderd zijn en enkel het laatste
stuk moeilijk is, ben ik overtuigd. Van de ene kant misschien spijtig, we hebben
de top net niet gehaald maar ik voel me niet zeker genoeg. En we moeten straks
nog terug naar beneden. Dus Viktor brengt Bart en mij naar een stukje waar de
wind een beetje minder is. Hij maant ons aan ons warm te kleden? En het is nodig
want als je stilstaat, koel je vlug af. We zijn dus op een hoogte van 4750m
gestrand, rond 11u20, op 45m van de top. Hier wachten we op Marco, Michaele en
de gids. We zijn toch trots op onszelf. Zo hoog zijn we te voet nog nooit
geraakt en persoonlijk heb ik mijn grenzen toch weer verlegd.
De Zwitsers zijn vlug terug. Ondertussen hebben wij genoten van een
adembenemend, letterijk en figuurlijk, uitzicht over de vallei. Boven was het
mistig en hebben ze niet veel gezien. De afdaling gaat vlot en te denken dat ik
hier meestal meer problemen mee heb dan met de beklimming. We picknicken tussen
de rotsen en genieten nogmaals van een prachtig uitzicht. Normaal doe je twee
uur over de afdaling. Wij doen er iets langer over. Iedereen heeft wel een
beetje last van knieën, knoken of vermoeidheid. Over de beklimming hebben we dan
weer minder lang gedaan dan gemiddeld. Om 15u20 zijn we blij dat we de auto zien
en hobbelen en schokken we naar PapaGayo over moeilijk berijdbare landweggetjes.
In onze hostel worden we getrakteerd op een stuk chocolade cake en een drankje.
We geven de gids een veel te grote fooi met tegenzin maar in samenspraak met de
Zwitsers (20 dollar).
We genieten nog na met Michaele en gaan daarna even rusten. Later in de namiddag
begint het te onweren dus zijn we blij dat we vanochtend zo vroeg vertokken
zijn. Na een koude douche en wat e-mails bestellen we ons eten en praten we met
de andere mensen die ook in het restaurant zitten. Het is druk vanavond. Morgen
beginnen heel wat mensen aan de Cotopaxi tweedaagse.
Wij houden het morgen rusten en we gaan paardrijden. Michaele gaat ook mee. Hij
heeft last van zijn knie en wil die laten rusten. Van de oorspronkelijke groep
om Illinizas Norte te beklimmen blijft alleen Marco nog over.