kaart
't Zit er weer op.
Dag 22: Donderdag, 13 november 2008
Onze laatste dag vandaag, tijd om naar huis te gaan. We zouden nog
wel langer willen blijven maar om goedkoop te vliegen moet je soms een paar
dagen opofferen.’t Ziet er goed uit, een vluchtje vanuit Quito naar Miami en
vandaar direct door naar Parijs. Verder geraken we met de trein wel thuis. Onze
centjes zijn uitgeteld, we hebben ieder nog net 40 dollar om de departure tax te
betalen en dan is alles op.
Gelukkig hebben we genoeg tijd in Miami, want aan de immigratie is het 2u
aanschuiven. Ze hebben weer eens iets nieuws bedacht, vroeger hadden ze genoeg
met je twee wijsvingers, maar tegenwoordig hebben ze al je vingers nodig en een
foto. Wat eens een vrij land was waar immigranten welkom waren, is duidelijk in
het tegenovergestelde straatje terecht gekomen. Ben je geen Amerikaan of
Canadees, dan wordt je behandeld als een mogelijke misdadiger. Laten we hopen
dat nu Obama verkozen is dit land een deel van zijn verstand heeft terug
gewonnen. Als het over natuurschoon gaat heeft de USA natuurlijk wel heel wat te
bieden. Gelukkig zijn we in Parijs na vijf minuten al voorbij de passpoort
controle en kunnen we net de TGV van 9u40 direct naar Brussel nog halen. Wat een
verschil.
Het is een mooie reis geweest, ook wel een beetje een speciale reis. We waren
bijzonder onvoorbereid dit jaar, dat zal er wel voor iets tussen hebben gezeten.
Ecuador is een klein land, maar het ontbrak ons aan voldoende tijd om alles te
kunnen doen wat op ons lijstje stond. De voornaamste sterkte van Ecuador is zijn
natuurpracht, maar liefst 20% van het land is beschermd natuurgebied. Veel meer
dan hun cultuur, die wij als minder sterk aanwezig ervoeren . Zeker in
vergelijking met Peru waar ze trotser lijken op hun cultuur en waar je meer de
lokale klederdracht ook in de steden terug kan vinden. Ook de Inca en koloniale
erfenis van het land komt iets minder tot zijn recht in de stad Quito in
vergelijking met Cusco of Arequipa.
Ondanks de “beperkte“ oppervlakte van dit landje heb je voldoende tijd nodig om
van punt A naar punt B te reizen. Het busverkeer is er typisch Zuid-Amerikaans
en stopt dus overal en wordt plat gelopen door straatverkopers. Bussen kunnen je
ongeveer letterlijk overal brengen, maar de buschauffeurs zelf zijn gekken en
zouden het als formule-1 piloot helemaal niet zo slecht doen. Nachtbussen worden
door alle gringos als onveilig ervaren. Heel anders dan in Peru waar commerciële
busmaatschappijen heel professionele verbindingen aanbieden tussen de
verschillende steden. Taxi’s brengen je in de steden vlot overal naar toe voor
de prijs van wat hier een tram of bus ticket kost.
Aan avontuur heeft deze reis ook geen tekort gehad, de avonturier zal in Ecuador
zijn hartje kunnen ophalen. Mountainbike, bergbeklimmen, paardrijden,
waterraften en nog vele andere opties zijn voor handen. Alles zowel voor
beginners als gevorderden. Zelf hebben we onze grenzen verlegt op El Corazón en
natuurlijk de Cotopaxi. Dan hebben we het nog niet gehad over ons Galápagos
avontuur, maar daar kan je alles over lezen in dit dagboek. Ecuador is geen duur
land, Galápagos even buiten beschouwing gelaten. Met 50 dollar per dag per
persoon kan je heel vlot rond komen. Onze reis is duurder uitgevallen dan
verwacht, gewoon omdat de dollar het ook beter heeft gedaan dan verwacht de
voorbije weken. Gelukkig vliegen we voor weinig of geen geld en zullen we voor
de voorbije drie weken ongeveer op 2000€ p.p. uitkomen.
De US dollar is de nationale munt van Ecuador sinds enkele jaren, dat heeft het
leven er een pak duurder gemaakt voor de toerist maar nog veel erger voor de
lokale bevolking. Het eten van 5 dollar per schotel is zeker niet slecht, maar
de keuken heeft maar een beperkt aantal typische gerechten en het doet veelal
westers aan. Van hevige buikloop zijn we dit jaar gespaard gebleven en dat zegt
veel over de keuken, normaal heb ik iedere reis prijs. Ook van het fruit en de
sapjes kan je oneindig genieten.
We zijn voldaan en misschien gaan we ooit nog eens terug, de kust, het zuiden en
Quenca hebben we moeten laten vallen. Ideaal om te combineren met Peru waar het
noorden ook nog op een bezoekje van ons wacht.